Bijzondere personen

‘Dit jaar was een groot omslagpunt. Een omslagpunt in mijn eigen herstel en wil om te leven.
Een jaar dat ik vier, herdenk en met vreugde afsluit.’

In je leven ben je voor jezelf een raadsel, maar na je dood weet iedereen opeens heel goed hoe je was – hadden ze je het maar eerder verteld.

  • Remco Campert

Ik draag deze column op aan onze collega Marloes die wij helaas hebben verloren op vrijdag 26 november.
Deze column zou gaan over rouw, verlies en herdenking. Het voelt niet goed hierover te schrijven en Marloes niet als eerste te benoemen, want zij was een lieve, fijne collega met wie ik veel ervaringen heb mogen uitwisselen en daarnaast een waardevolle bijdrage voor ikbenOpen. 

Dit is niet het enige jaar dat ik veel mensen heb verloren. Lang heeft de dood ook mij gefascineerd. Na mijn vaders vermissing in 2013 en zijn definitieve overlijden in 2014 door suïcide vroeg ik me af waarom hij ons verlaten heeft? Waarom heeft hij mij op het vliegtuig naar China gezet, afscheid genomen en is hij twee dagen later verdwenen? Ik besef me dat ook ik een groot deel van mijn leven al dans met de dood door mijn eetstoornis, mijn aanhoudende depressie en later mijn grote terugval in 2016 waarbij ik ook actief suïcidaal werd. In juli was mijn laatste terugval waarbij ik door het oog van de naald gekropen ben. 

In mijn leven heb ik helaas meerdere jonge, talentvolle en veelbelovende mensen zien sterven aan anorexia of door een geslaagde suïcide poging. Een ambulance of geüniformeerd agent is voor mij geen veilig gezicht maar een nare herinnering. Dit jaar was echter een groot omslagpunt. Een omslagpunt in mijn eigen herstel en wil om te leven. Een jaar dat ik vier, herdenk en met vreugde afsluit. Een jaar waarbij ik 1 persoon in het bijzonder herinner. Een nationaal persoon die we allemaal verloren zijn.

Zijn levensmotto was: “On bended knee is no way to be free”
Peter R. de Vries, de man die ik ontmoet heb toen mijn vader vermist was. Die mij geholpen heeft tijdens mijn studie toen ik een burgerinitiatief opgezet heb voor een wetswijziging en de man die stierf tijdens mijn laatste opname. Zijn motto: “Op gebogen knie, is geen manier om vrij te zijn.” Kan op vele manieren geïnterpreteerd worden. (Pers)vrijheid, mensenrechten en politiek. Maar voor mij persoonlijk is mentale vrijheid het grootste goed! Niemand kan mijn geest opsluiten, die is vrij. 

De mensen die ik verloren heb kende in het echte leven vaak geen vrijheid. Sommige wachten al jarenlang op hulp. We horen veel in het nieuws dat code zwart dreigt in de ziekenhuizen, maar code zwart is al jaren gaande in de Geestelijke Gezondheidszorg. Persoonlijk heb ik 1,5 jaar op een wachtlijst gestaan voor ik ergens terecht kon of werd ik in een psychose met mijn koffers op straat gezet. Vriendinnen met anorexia werden in een hospice gelegd, uitbehandeld. De GGZ zit aan zijn tax. “On bended knee, is no way to be free.” 

Al deze lieve sterretjes zijn vrij en hoeveel pijn en verdriet dit mij ook doet met #ikbenOpen wil ik mij ervoor inzetten de zorg te verbeteren, een overbruggingsplek te bieden waar mensen herkenning en erkenning kunnen vinden. En uiteindelijk met zorgverleners, de regering en verzekeraars in contact komen hoe we code zwart in de GGZ weer naar code groen kunnen brengen.

In de tussentijd: Hoe herdenk jij je geliefden dit nieuwjaar? Zijn ze dichtbij in je hart? Rouwen mag!

Praten over rouw? www.pratenoververlies.nl
Chat 7 dagen per week anoniem over verlies met een vrijwilliger. 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Meer blogs van deze auteur

 Aangifte seksueel misbruik

  ‘er ligt een groot probleem als je aangifte wilt doen.’ In 2022 is er ongelofelijk veel nieuws naar buiten gekomen rondom het thema seksueel misbruik. Allereerst de schandalen rondom the Voice en daarna lekten steeds meer verhalen over seksueel overschrijdend gedrag op de werkvloer binnen diverse bedrijven naar buiten. In

Meer lezen »

Dwang in de hulpverlening deel 2

Om te weten hoe we verandering teweeg kunnen brengen, is het belangrijk om te weten wat onze motivatie is om te kiezen voor het huidige zorgbeleid. Vorige maand schreef ik de column: “Dwang in de hulpverlening”. Waarin ik voor het eerst verteld heb over mijn ervaring met het inzetten van

Meer lezen »

Dwang in de hulpverlening – deel 1

“Ik geloof persoonlijk dat langdurige dwang niet werkt omdat de wil om te herstellen en leven vanuit jezelf moet komen.” Deze column heb ik lang uitgesteld omdat ik het een moeilijk onderwerp vind. De inzet van dwang in de hulpverlening.  Er wordt niet zomaar overgegaan tot het inzetten van een

Meer lezen »

Gelukkig in de liefde

‘Ik voel me gefaald in een wereld waar succes, geld en materialisme de maatstaf lijkt te zijn voor een succesvolle relatie.’ Op mijn 19de werd ik voor het eerst verliefd. Een super spannende tijd waarbij ik ook direct het gevoel had heel snel te moeten gaan. Ik heb altijd geloofd

Meer lezen »

hulpverleners op zijn best

Het vinden van de juiste behandeling en behandelaar is niet altijd makkelijk ,maar net zoals in elke relatie kunnen er hele mooie dingen gebeuren als je je vertrouwen durft te geven. Het kan ontzettend lastig zijn hulpverleners in vertrouwen te nemen. Als je voor de eerste keer bij de GGZ

Meer lezen »

vriendschappen in de kliniek

‘We zaten allen gevangen in ons ziek zijn en in een ontwrichte situatie’ Niks is zo intensief als een behandeling of opname. Samen wonen, eten, slapen en in therapie de dingen delen waar je moeite mee hebt. In deze column deel ik met name een reflectie op mezelf uit de

Meer lezen »