terugblik door de wolken heen

‘Ik werd in mijn kracht gezet en ontdekte het afgelopen jaar niet alleen steeds meer mijn grenzen aanvoelen,
maar ik ging ook weer zien wat ik leuk vond om te doen.’

Het einde van het jaar nadert en ik bedenk mij dat vorig jaar rond deze tijd, mijn allereerste column voor #ikbenOpen online verscheen. Ik stelde mij voor en gaf aan jullie mee te willen nemen in mijn reis naar openheid, de ongemakken die ik tegen kom en de dingen waarmee ik worstel. Openheid bleef centraal staan en ik wilde vooral laten zien dat er ruimte is om over alles in gesprek te gaan.

Inmiddels schrijf ik alweer een jaar voor #ikbenopen. Wauw, wat ben ik dankbaar dat ik dit heb mogen en kunnen doen. Dat #IkbenOpen mij de ruimte bood voor mijn verhaal, naast mijn dagelijkse dingen waarmee ik worstelde. Ze gaven mij het vertrouwen om weer ergens aan bij te kunnen dragen, waardoor ik weer op mijzelf mocht gaan vertrouwen. Ik werd in mijn kracht gezet en ontdekte het afgelopen jaar niet alleen steeds meer mijn grenzen aanvoelen, maar ik ging ook weer zien wat ik leuk vond om te doen. Mijn zelfvertrouwen is enorm gegroeid en ik draag weer ergens aan bij. Er was continu de mogelijkheid om onzekerheden aan te geven, sterker nog; dit leverde herkenning en erkenning op. Juist door zo nu en dan even een klein stapje terug te doen, kon ik op andere momenten zelf weer aangeven meer aan te kunnen. Ik schoof niet meer alles van de baan en #ikbenopen bleef, ondanks mijn hobbels die ik tegenkwam, in mij vertrouwen. Ik ben gaan inzien dat werk en therapie, verschillende werkzaamheden en moeilijke periodes samen kunnen gaan. Zolang je er maar over met elkaar in gesprek gaat en elkaar de ruimte geeft wanneer dit nodig is. Kijkt naar wat iemand kan helpen en waar iemand zijn of haar kracht ligt en uithaalt.

Mijn leven is sinds het vertrouwen en het werk bij #Ikbenopen enorm veranderd. Ik wil weer zo graag dingen zien, doen en ontdekken. Zelf fouten maken en leren en ervoor kunnen kiezen om dingen daarna weer anders te doen. Ik kan weer oprecht genieten van het leven, ondanks dat ik ook nog mijn zware en moeilijk periodes en momenten ervaar.

Ik ben vooral dankbaar. Dankbaar dat ik anderhalf jaar geleden het stukje leven heb gaan mogen voelen, wat ik nog niet kende. Misschien dat ik het kende van vroeger, maar dat zoals ze dat zo mooi zeggen; mijn vlammetje van binnen, was uitgedoofd. Deze is weer aangewakkerd. En als ik even in de schaduw zit, mij somber voel en negatieve gedachten komen, probeer ik mezelf eraan te herinneren dat ik van het leven heb mogen proeven. Dat ik erop kan vertrouwen dat ik weet dat het ook anders kan. Dit geeft mij motivatie om door te gaan en niet op te geven.

Voor jou, wanneer je de schaduw ervaart, deze maanden als sombere donkere wolken voorbij ziet gaan; weet dat dit gevoel bij mij ook nog steeds omhoog komt. Ik ervaar angst, somberheid, frustratie, verlies en eigenlijk alle emoties door elkaar. Eerder wanneer ik overspoeld werd met al deze emoties kon ik denken; het hoeft van mij allemaal niet. Ik begrijp je als je dit denkt. Inmiddels probeer ik te kijken naar hoe ik deze tijd voor mezelf zo fijn mogelijk kan maken en dit ook uit te spreken naar de mensen om mij heen. Net als het vertrouwen wat #ikbenOpen in mij gaf, hoop ik dat jij iemand in je omgeving ook jouw gevoelens en gedachtes toevertrouwd. Het is oke om je even niet oke te voelen. Vooral als ik probeer mij te verzetten tegen al deze gevoelens, komen ze vaak tien keer zo hard terug.

Je hoeft niet alles te delen, maar iets loslaten kan enorm veel ademruimte geven. Gun jezelf die vooral en ga na wat jij nodig hebt. Dat mag, ook jij. En weet, deze tijd, deze periode en ook deze gevoelens of het nou december, zomer of een andere periode is, gaan altijd weer voorbij. Geef jezelf de tijd, net als dat met de tijd de donkere wolken weg zullen trekken. Probeer iets nieuws, anders en lukt het even niet? Neem een pauze, adem en je mag het elk moment weer anders doen.

Liefs fleur

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Meer blogs van deze auteur

mag ik pas delen wanneer ik mezelf begrijp

Het lijkt wel of de puzzel weer in 1000 stukjes uit elkaar valt, alle stukjes worden omgedraaid en ik niet meer kan zien wat er zich in mijn hoofd en lijf afspeelt. Het is leeg. Het is maandagochtend, tijd voor mijn wekelijkse therapiesessie en ik zit nog aan mijn vieze

Meer lezen »

verjaardag deel 2

‘’ welke waarde ik hier wel aan hecht en aan welke dingen of momenten ik aandacht wil geven en welke niet’’ Vandaag sta ik graag even stil bij precies een jaar geleden. Mijn column ‘verjaardag’ kwam online en morgen is het weer zo ver. Ik ben weer een jaartje ouder

Meer lezen »

Open over openheid

‘Tijdens mijn herstel is openheid naar mijn nabije omgeving een enorme bijdrage geweest.’ Open over openheid De afgelopen maanden zijn er mooie dingen online verschenen, waar ik onwijs trots op ben, maar nu merk ik op dat ik het lastiger vind om woorden op papier te zetten. Vind ik het

Meer lezen »

Moed Verzamelen

‘Moed verzamelen’ is vaak een onzichtbaar en privé proces. Terwijl die strijd juist is wat ons mens maakt.‘ Een woord wat we allemaal kennen, vaak gebruiken, maar heb jij wel eens goed nagedacht over het thema; moed verzamelen? Je vindt iets enorm spannend, krijgt buikpijn, maar toch kies je ervoor

Meer lezen »

in gesprek over suicidaliteit

‘Jarenlang heb ik niemand durven vertellen over de gedachten die ik met mij meedroeg’ Op 10 September is het World Suicide Prevention day. Deze dag wordt er stilgestaan bij de mensen die zijn overleden aan zelfdoding, aan de naasten en betrokkenen en aan de mensen die kampen met suïcidale gedachten.

Meer lezen »

Zelfbeschadiging

     ‘ Nog steeds draag ik littekens met mij mee, die nooit meer zullen weggaan. Jaren heb ik hierover gezwegen. ‘ Wat komt bij jou op als het gaat om zelfbeschadiging? Misschien worstel je hier zelf mee? Misschien kan je je hierin niet verplaatsen? Alles is oké. Laten we

Meer lezen »