voorstel column inger

   ‘ het gaat niet om wat ik heb,

                       het gaat om wie ik ben.’

Misschien heb je mij wel eens zien lopen door de stad, in de golven zien spelen op het strand als je het zelf al veel te fris vond om te zwemmen of hebben we samen in een vliegtuig gezeten naar een ver land. Psychische problematiek is vaak niet zichtbaar van de buitenkant en veel mensen zien mij dan ook als een leuke, jonge 28-jarige vrouw die vol in het leven staat.

Niets is minder waar.

Toen ik 9 was bezocht ik mijn eerste therapeut en sindsdien behoor ik tot de welbekende “draaideur patiënten”. De hele DSM is omgekeerd qua diagnoses: Chronische spanningshoofdpijn, depressie, dysthyme stoornis, OCD, Borderline, C-PTSS, DIS, conversie, eetstoornis NAO, anorexia, persoonlijkheidsstoornis NAO, hechtingsproblematiek, HSP en nog meer…

Maar in dit voorstel berichtje gaat het niet om wat ik heb, het gaat om wie ik ben. #ikbenOpen, maar ik ben absoluut niet mijn diagnose.

Ik ben avontuurlijk en een tikkeltje impulsief. Stiekem vind ik dit hele leuke karakter trekken omdat dit ervoor zorgt dat mijn leven nooit saai is! Vroeger vond ik het bijvoorbeeld leuk om eens in de zoveel tijd de trein te pakken naar een onbekende bestemming en daar te gaan wandelen. Of ging ik alleen op reis naar Vietnam, China of Oeganda. Toen ik geen toekomst perspectief meer had in Nederland ben ik zelfs voor een periode naar Oeganda geëmigreerd. 

Daarnaast ben ik een doorzetter en vind ik het ontzettend leuk om anderen cadeautjes te geven of te verrassen. 

 

Hoe verwen ik mezelf?

Dat is nog een oefenpuntje!

Ik hoop zo snel mogelijk een hondje in mijn huishouden te mogen verwelkomen en op te mogen leiden tot psychosociale hulphond. Daarnaast ga ik graag naar het strand, bos of park. Lig ik graag samen met vriendinnen op de bank en eten we toastjes met smeerseltjes. Of ga ik naar het theater. 


In de komende gast columns wil ik jullie graag meenemen in mijn verhaal. In de wereld van de zogenaamde complexe problematiek. Bovenal hoop ik door jullie mee te nemen in mijn verhaal te laten zien dat je nooit uitbehandeld bent.

Dat er nooit een eindstation is. 


Er is altijd hoop!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Meer blogs van deze auteur

Stil Verdriet

‘ook al had ik zo ontzettend veel verdriet,  ik bleef maar voelen dat mijn verdriet er niet mocht zijn.’ De Dood. Een onderwerp wat moeilijk bespreekbaar is. Iets wat me van kinds af aan al bezig hield. Avonden lang waarin ik weer huilend naar beneden kwam. Bang voor het onbekende.

Meer lezen »

preventie kindermisbruik

‘waar deze gevoelens vandaan kwamen deelde ik niet en begreep ik zelf niet eens meer’ Gek is het niet? Het is weer november en nog altijd krijg ik vreemde kriebels in mijn buik die me terug doen denken aan mijn kindertijd. Sinterklaas was by far mijn favoriete feest van het

Meer lezen »

Als je echt alleen bent

‘Dat lijden is erg genoeg – laten we dat niet erger maken door alleen te zijn. Want je bent niet alleen.’ Deze maand was het Mental Health Awareness Week…  Ik hoor vaak: “Maar zo erg als jij had ik het niet hoor”,Dit slaat dan dat mensen een eetstoornis of depressie

Meer lezen »

Heropname

 ‘Wat ik de afgelopen weken heb geleerd is dat je nooit een beslissing moet maken uit wanhoop, angst of druk van buitenaf. ‘ Dit zou een column worden waarin ik voor een jaar afscheid zou nemen van #ikbenOpen. Een organisatie waarin ik vrienden heb gemaakt, weer met 1 been binnen

Meer lezen »

Zebra

Inger vertelt over haar zelfbeschadigingen en waarom ze dit niet verstopt.

Meer lezen »