mijn kindertijd

             ‘ Naast mijn eigen verdriet zag ik namelijk ook dat mijn moeder verdrietig was.’

Als je op gesprek gaat bij een psycholoog krijg je al snel de vraag: Hoe was je jeugd? Een lastige vraag om meerdere redenen…

Je herinneringen aan je kindertijd zijn selectief. Vaak herinner je je hetgeen wat het meeste indruk heeft gemaakt. Heb je 20 goede en mooie dagen gehad en 1 slechte is de kans groot dat je die ene slechte onthoud. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat je die ene slechte dag moet vergeten als daar dingen gebeuren die de wet overtreden ofwel zo’n indruk op jou gemaakt hebben dat je er tot op heden last van hebt! Maar vaak betekent het wel dat we het mooie te makkelijk opzij schuiven. 

Een andere reden waarom het voor veel mensen moeilijk is om een open gesprek te voeren over onze kindertijd is omdat we onze ouders vaak in bescherming willen nemen. We zijn loyaal naar onze ouders toe en we willen ze niet kwetsen. Een kind opvoeden is voor iedere jongvolwassene een totaal nieuwe stap in zijn/haar leven. Fouten maken horen daarbij en dat kan een stempel achterlaten. Maar wij, jongvolwassenen, zijn niet de enige omgevingsfactoren die een kind maken of breken. Kinderen gaan naar school, komen bij vriendjes of vriendinnetjes thuis en gaan misschien naar de kerk of sportclub. Op zoveel plekken kan er wat gebeuren en fout gaan.

Als mij word gevraag hoe mijn jeugd was antwoord ik vaak dat ik tot mijn zesde een hele fijne jeugd heb gehad.

Een vader, moeder en een grote stoere rottweiler met de naam Scar. Waardoor niemand meer de tuin in durfde te komen, maar dat is bijzaak. 

Daarna gingen mijn ouders scheiden en werd mijn leven complexer. Ik moest wennen aan de nieuwe partners van mijn ouders, twee huishoudens met verschillende regels, weer een nieuwe basisschool waar ik niet goed integreerde. Dit alles bij elkaar maakte me verdrietig en zorgde er tegelijk voor dat ik heel snel volwassen werd.

Naast mijn eigen verdriet zag ik namelijk ook dat mijn moeder verdrietig was om de scheiding en wilde ik voor haar zorgen. Ik wilde iedereen weer vrolijk maken, heel stiekem geloofde ik dat als ik me goed zou gedragen ik alles weer kon terugdraaien! Dat ik mijn ouders weer bij elkaar kon brengen. Dat ik weer naar mijn oude school kon gaan en dat alles goed zou komen. 



Een ingrijpende keus voor een volwassene heeft ook hele ingrijpende gevolgen voor het leven van het kind. Ondanks het verdriet, de pijn en de onzekerheid van de ouder zelf is het goed om in het gezin open gesprekken te blijven voeren, hoe gesloten je zoon of dochter ook is, wat de nieuwe situatie met het kind doet om te zorgen dat iedereen mentaal gezond blijft. Noem het mentale gezondheidsdagen en ga wat leuks doen moet elkaar.



Jullie zijn het waard! 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Meer blogs van deze auteur

Stil Verdriet

‘ook al had ik zo ontzettend veel verdriet,  ik bleef maar voelen dat mijn verdriet er niet mocht zijn.’ De Dood. Een onderwerp wat moeilijk bespreekbaar is. Iets wat me van kinds af aan al bezig hield. Avonden lang waarin ik weer huilend naar beneden kwam. Bang voor het onbekende.

Meer lezen »

preventie kindermisbruik

‘waar deze gevoelens vandaan kwamen deelde ik niet en begreep ik zelf niet eens meer’ Gek is het niet? Het is weer november en nog altijd krijg ik vreemde kriebels in mijn buik die me terug doen denken aan mijn kindertijd. Sinterklaas was by far mijn favoriete feest van het

Meer lezen »

Als je echt alleen bent

‘Dat lijden is erg genoeg – laten we dat niet erger maken door alleen te zijn. Want je bent niet alleen.’ Deze maand was het Mental Health Awareness Week…  Ik hoor vaak: “Maar zo erg als jij had ik het niet hoor”,Dit slaat dan dat mensen een eetstoornis of depressie

Meer lezen »

Heropname

 ‘Wat ik de afgelopen weken heb geleerd is dat je nooit een beslissing moet maken uit wanhoop, angst of druk van buitenaf. ‘ Dit zou een column worden waarin ik voor een jaar afscheid zou nemen van #ikbenOpen. Een organisatie waarin ik vrienden heb gemaakt, weer met 1 been binnen

Meer lezen »

Zebra

Inger vertelt over haar zelfbeschadigingen en waarom ze dit niet verstopt.

Meer lezen »