Werk combineren met mentale gezondheid

 voor mij is het al een hele stap dat ik voor mezelf zorg.

Werk combineren met mijn mentale gezondheid vond ik best lastig. Ik vind werken enorm leuk, het geeft me energie maar het kost mij ook energie. Maar, waar leg ik dan die grens voor mezelf? Toen ik merkte dat ik steeds drukker werd in mijn hoofd, prikkels minder kon verwerken en chaotischer werd in mijn hoofd, wist ik dat ik een stapje terug moest doen. Samen met mijn ambulante begeleiders heb ik er voor gekozen om 2 dagen door de weeks niet te werken, en ook vaker in het weekend 1 dag vrij te houden. Dit gaat goed. Op de dagen dat ik niet werk, komen zij vaak langs, en heb ik de rest van de dag ook vrij. Op deze dagen zorg ik dat ik weinig verplichtingen heb, zodat ik echt kan rusten en de prikkels kan verwerken. 

Dit betekent echt niet dat dit de key is en de oplossing is. Maar het werkt. Het is misschien dan een baby stap van mijn proces, maar voor mij is het al een hele stap dat ik voor mezelf zorg. Ik moet meer voor mezelf leren zorgen, en dit is stap 1 die ik heb gezet.

Merk je aan jezelf dat je jezelf aan het voorbij rennen bent? Negeer het alsjeblieft niet, en ga hierover in gesprek. Neem waar nodig is af en toe een paar stapjes terug. Nee, dit is niet gelijk falen, maar zorgen voor jezelf. Dat is niet zwak, maar super sterk.

Hoe merk je aan jezelf dat je jezelf aan het voorbij rennen bent? Dit verschilt natuurlijk per persoon. De ´symptomen´ kunnen bijvoorbeeld zijn: snel moe, snel overprikkeld, geïrriteerd en feller reageren, terugtrekkend gedrag laten zien, minder plezier hebben in wat je doet, slechter slapen, drukker in gedrag of chaotischer. Ik ben geen arts of psychiater. Maar nogmaals benadruk ik het: merk je dat dit aan de hand is, praat erover en neem stapjes terug. Het hoeft ook niet altijd zo te zijn. Misschien kan je na een x aantal tijd weer steeds meer aan.

Voor jezelf zorgen is niet falen of zwak. Het is sterk. Zelfzorg staat op nummer 1!

Wil je met mij hierover in gesprek, dan kan dat zeker! Je kunt altijd een mailtje sturen naar sherlienne@ikbenopen.nu 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Meer blogs van deze auteur

einde opname in zicht

‘Ondanks alle spanning en onzekerheden, kijk ik er toch heel erg naar uit om de kliniek te verlaten. Eindelijk kan ik op mijn benen gaan staan en dingen gaan ondernemen.’ Eng, spannend, fijn en onzeker? Ik kijk er in ieder geval heel erg naar uit. Ik kijk uit om de

Meer lezen »

schaamte voor mijn littekens

 ‘ik denk dat je wel een voorstelling kan maken hoe slopend die gedachten waren’  Schamen voor mijn littekens, dat deed ik regelmatig. Angst voor de reacties en blikken van een ander. Daardoor kon ik mezelf niet accepteren. Ik kon mezelf niet accepteren omdat ik er voor mijn gevoel enorm verminkt

Meer lezen »

Mijn ervaring met gesloten jeugdzorg

“Ik weet nu dat het voor mijn eigen veiligheid was, maar het had op zoveel andere manieren opgelost kunnen worden.” Vooraf van deze column wil ik meegeven dat dit mijn ervaring is en dit kan verschillen van een mening van een ander. Ik wil de gesloten jeugdzorg niet zwart maken

Meer lezen »

Omgaan met ouders die een beperking hebben

 ‘Duidelijkheid zorgt toch voor een bepaald soort rust’ Ouders met een beperking. Helaas ben ik er bekend mee. Het heeft lang geduurd voordat ik het een beetje kon accepteren. Het is en blijft lastig, althans voor mij dan. Misschien niet perse het accepteren ervan. Maar mijn wensen hoe ik mijn

Meer lezen »

Mijn drive voor #ikbenOpen

‘Mijn drijfveer voor #ikbenOpen is dat er meer openheid moet zijn over het hebben van psychische problemen.’ Ook ik mag #ikbenOpen vertegenwoordigen op de site voor de columns. Dit is een kans voor mij om iets te betekenen voor anderen. Ik wil graag iets kunnen bijdragen voor anderen, zeker als

Meer lezen »