wat zou er gebeuren als we eerlijk zouden zijn over onze gevoelens/

   ‘Er zijn veel mensen die geen hulp durven te zoeken als het minder goed met ze gaat.’

Waar zijn wij mensen bang voor als we een keer aangeven dat het iets minder gaat? 

De maatschappij speelt hier vaak in mee.   Je moet je altijd maar goed voelen en anders mag je het niet laten zien. Vaak moet je je maar sterk houden en je minder fijne emoties in je houden. 

Stel je voor dat mensen het zien!


Er zijn veel mensen die geen hulp durven te zoeken als het minder goed met ze gaat. Dat is zonde, want hoe eerder je er bij bent hoe fijner het kan zijn. Veel mensen lopen te lang door met hun klachten, waardoor het eigenlijk vaak al heel heftig is. Op het moment dat het echt niet meer gaat en je eigenlijk op ‘instorten’ staat of al ‘ingestort’ bent, je dan pas hulp zoekt. Vaak willen mensen het alleen doen, want ‘ach het trekt wel weer weg’, Ik heb hier zelf ook last van. Het alleen willen doen. Ik ben toch niet gek dat ik hulp moet vragen als ik het allemaal even niet meer scherp heb en al mijn emoties de overhand nemen. Eigenlijk zal je nooit alles alleen kunnen doen en zal je altijd afhankelijk van mensen blijven.

Een voorbeeld: je bent afhankelijk van je ouders, anders zou je nooit geboren kunnen zijn. In principe ben je dan al afhankelijk van mensen.

Door onze kwetsbare kant te laten zien, worden wij ook menselijker. Anders zouden we eigenlijk een robot zijn. Wij mensen hebben nou eenmaal gevoelens, ook de mindere fijne emoties voelen wij. Wat ik steeds meer aan het leren ben is dat je kwetsbare kant ook gezien mag worden. Sterker nog, je kwetsbare kind (schematherapie) wil gezien worden en eigenlijk ook worden getroost. Dan nog kunnen wij zo koppig zijn om hier niet aan toe te geven. Ik doe het zelf ook, maar ergens hoor ik wel steeds vaker dat je kwetsbare kind gezien wil worden en dat het ook mag! 

Wat als ik mijn ware ik zou laten zien, zou ik dan van het verwachtingspatroon afwijken of wordt ik dan een stuk menselijker? En jij?
In mijn volgende column wil ik hier graag verder op ingaan.

Liefs,
Merel

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Meer blogs van deze auteur

Stil Verdriet

‘ook al had ik zo ontzettend veel verdriet,  ik bleef maar voelen dat mijn verdriet er niet mocht zijn.’ De Dood. Een onderwerp wat moeilijk bespreekbaar is. Iets wat me van kinds af aan al bezig hield. Avonden lang waarin ik weer huilend naar beneden kwam. Bang voor het onbekende.

Meer lezen »

Opname adolescenten deel III

‘ Toen ik naar huis ging en de opname had afgerond, viel ik eigenlijk al snel in een zwart gat.’ In deze laatste column over mijn opnames ga ik het hebben over de overgang van kliniek weer naar huis en hoe ik die ervaren heb. Ik heb door mijn twee

Meer lezen »

Opname adolescenten deel 2

 ‘ik lag het grootste aantal nachten, ondanks alle vermoeidheid, klaarwakker’ In mijn vorige column heb ik informatie gegeven over hoe mijn opnames gestart zijn en hoe het gaat. In deze column wil ik jullie meenemen hoe een dag er ongeveer uitzag in een kliniek. Ik ga beginnen in de ochtend. 

Meer lezen »

Opname adolescenten

‘Goh, hoe is zo’n opname? Is het eng? Of zoals je het in films altijd ziet? Waar kom je terecht?’ *Deze column gaat over vrijwillige opname, geen gedwongen opname. Goh, hoe is zo’n opname? Is het eng? Of zoals je het in films altijd ziet? Waar kom je terecht? Zijn

Meer lezen »

columnist merel

Onze Nieuwste columnist Merel Stelt zichzelf in deze column voor. Hier lees je ook haar motivatie om columns te schrijven bij #ikbenOpen .

Meer lezen »