Vergeet de kinderen niet

Vergeet de kinderen niet

‘Kinderen moeten meer gezien, gehoord en geholpen worden.’

In mijn vorige 4 Columns heb ik een klein stukje van jaren huiselijk geweld gedeeld. Dit is iets waar ik nooit echt over gepraat had. En ik kan vertellen, nu ik dat wel gedaan heb is er een last van mijn schouders gevallen.

Ik merk dat de mensen om me heen, mij nu ook beter begrijpen. Naast dat er een groot taboe, en ontzettend veel vooroordelen op huiselijk geweld ligt, is het stukje dat vooral vaak naar buiten gebracht wordt, alleen gericht op de volwassenen.. vaak in negatieve zin over het ‘slachtoffer’.

Zo lees ik regelmatig dat een slachtoffer zich zo niet mag noemen, want dan had die persoon maar weg moeten gaan… maar in werkelijkheid kun je niet zomaar weg zonder hulp.

Als zoiets al in het nieuws komt, is het vaak in 1 zin omschreven: ‘familiedrama heeft zich afgespeeld.’ Daarom wilde ik jullie meenemen naar wat er zich werkelijk in zo’n familie drama afspeelt. Er gaat heel wat aan vooraf, en de dreiging is vaak al langer aanwezig dan de dag waarop het bekend word.

Het blijft niet bij die ene zin op teletekst, sterker nog het heeft nog een jarenlange nasleep. Waar vaak niet naar gekeken wordt, is dat er ontzettend vaak kinderen bij betrokken zijn, maar daar hoor je bijna nooit iets over.

Er wordt vanuit hulpverlening gezegd dat je de kinderen hier niet mee moet belasten en maar moet doen of er niks aan de hand is.. Maar hoe kun je een kind dat de mishandelingen ziet, zelf mishandeld word, en alles zelf meemaakt, vertellen dat er niks aan de hand is? het  kind weet wat er gebeurd, het is er namelijk zelf bij.

Als kind ben je machteloos in zo’n situatie. Je wilt van alles, maar je bent bang. want je hebt gezien waar iemand toe in staat is. waar je absoluut niet tegen opgewassen bent. Je wilt het wel vertellen, maar je bent bang, want als uitkomt dat je het wel verteld hebt, weet je wat er kan gebeuren, dus vertel je maar niks en krop je het op. En als je het uiteindelijk wel tegen iemand verteld, wordt het vaak in de doofpot gestopt. En wordt je niet geloofd. Kinderen moeten meer gezien, gehoord en geholpen worden.

                       

En dat gebeurt pas als er bewustwording komt over het feit dat huiselijk geweld veel meer is dan die ene dag, die ene zin in het nieuws, maar een hele levensstijl is waarin je moet overleven.

We hebben allemaal in de corona tijd nu een opgesloten gevoel gehad. maar je moet je voorstellen dat je je als kind thuis nooit veilig , maar onveilig en opgesloten voelt en geen kant op kunt. En wanneer het huiselijk geweld wel naar buiten komt mensen i.p.v. hulp bieden, wegkijken.

Ik ben 29, en durf het nu pas te vertellen. ik zeg pas, maar voor sommige zal het al zijn, want er zijn mensen die altijd de angst blijven voelen en er nooit over durven praten. Nooit weg durven gaan en in die situatie blijven omdat ze geen goede hulp krijgen.

Dit is me aangedaan, en dit is levenslang. het zit nog steeds in kleine momentjes, films, liedjes, feestdagen, alleen al bij het aankijken van mijn familieleden zal ik er altijd een beeld bij terugkrijgen.

Maar het is gebeurt, dus ik wil het niet meer verstoppen… want dan verstop ik een deel van mijzelf.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Meer blogs van deze auteur

Dun zijn is niet de norm

 ‘als je dun bent, mag je niet zeuren, moet je blij zijn dat je er zo uitziet en gaan andere zichzelf vaak vergelijken met hoe jij eruit ziet…’ Ik kwam pas geleden een video tegen waarin de volgende zin werd gebruikt: ‘ik ben niet dun, maar zit wel lekker in

Meer lezen »

Alleenstaande Ouderschap

‘het loslaten van een gezinsplaatje viel me ontzettend zwaar, het voelde als een grote faal.’ Het alleenstaande ouderschap , ik ben er inmiddels alweer bijna 6 jaar bekend mee. ik denk dat het ouderschap zelf al een mega rollercoaster is, maar ik heb enorme struggles ervaren wat betreft mijn emoties.

Meer lezen »

Nieuwjaarswensen Voor 2022

Lieve lezer,  Ik wil je bedanken voor het lezen van mijn columns en de positieve reacties die ik daarop kreeg het afgelopen jaar! Ik hoop dat 2022 een jaar mag worden waarin je verder groeit, je nieuwe mooie, dierbare herinneringen mag creëren en misschien ook wel een stukje openheid durft

Meer lezen »

Terugblik 2021

‘het afgelopen jaar ben ik veel drempels overgegaan, , en als ik terugkijk ben ik blij dat ik het gedaan heb. Het heeft me heel veel moois gebracht’ Het is alweer December! Wat betekend dat de #ikbenOpen columns 1 jaar bestaan! Ik wil in deze column dan ook terugblikken op

Meer lezen »

kindermishandeling

 ‘Zodra hij thuis kwam, was de spanning direct voelbaar’ Deze week staat in het teken van ‘de week tegen Kindermishandeling’. De afgelopen maanden heb ik geschreven over de huiselijke geweld situatie waar we als gezin zijnde jaren in geleefd hebben. Vandaag sluit ik deze reeks columns af. Dit betekend niet

Meer lezen »

Stil Verdriet

‘ook al had ik zo ontzettend veel verdriet,  ik bleef maar voelen dat mijn verdriet er niet mocht zijn.’ De Dood. Een onderwerp wat moeilijk bespreekbaar is. Iets wat me van kinds af aan al bezig hield. Avonden lang waarin ik weer huilend naar beneden kwam. Bang voor het onbekende.

Meer lezen »