Er doorheen

Nu zie ik hoeveel ik mezelf heb opgeofferd voor je en hoeveel ik mijn eigen emoties onderdruk.

Een paar weken geleden heb ik mijn relatie van bijna drie en een half jaar verbroken. 

Deel 1: Hoe ik daar logischerwijs ben gekomen? 

Ik leerde haar kennen tijdens mijn master studies in Amsterdam waar we een overlappend vak hadden. Na veel chatten dan toch die eerste date. Vanaf daar ging alles heel snel. Omdat ze half Mexicaans half Belgisch is wilde ik snel haar ouders in Mexico opzoeken, waar ik toen gelijk een maand mee naar toe ben geweest. Daarna ging zij stage lopen in Utrecht en ik in Rotterdam, waardoor we allebei op zoek waren om te verhuizen en dachten: waarom trekken we niet bij elkaar in, nadat we elkaar ongeveer een half jaar kenden. 

Zo gezegd zo gedaan, we hadden ons appartement in Bodegraven weten te bemachtigen, wat leek op een perfecte locatie precies in het midden van onze werkplekken. Ze wilde toen eigenlijk een hond, maar omdat we twee hoog zaten en in hartje centrum was dat geen goed idee, in plaats daarvan namen we onze Bengaalse poes, Ashildr. Snel nadat we daar leefden kwam Corona, onze vuurdoop. Elke dag thuis werken en op elkaars lip zitten ging eigenlijk relatief goed. 

Met het afronden van onze stages en daarmee onze masters gingen we beide richting een PhD bij de werkplekken waar we al zaten. Hier hoorde ze dat het slim was om te kijken naar een mogelijke hypotheek voor het kopen van een huis. Geen geld hoeven weggooien voor huur klinkt mij als muziek in de oren dus ging ik daar gelijk achteraan. Daarbij was een geregistreerd partnerschap ook een logische stap, zodat de fiscale bureaucratie zou vergemakkelijken. En weer zo gezegd zo gedaan, een paar maanden later hadden we op nog geen vijf minuten loopafstand van het appartement ons huis gevonden, met prachtig ver en levendig uitzicht aan de achterkant. Ondertussen hadden we toen iets langer dan een jaar in het appartement gewoond en waren dus nog geen twee jaar samen. Ze wilde nog steeds een hond en nu was daar ruimte (en tijd?) voor, dus daar was Bella. Vanwege mijn geluk konden we snel het huis verduurzamen en benodigde meubels aanschaffen. 

Na deze snelle en hectische tijd begon ons leven te neutraliseren, waar in dit vacuüm nu telkens vaker kleinere irritaties naast de grotere opkwamen. 

A cat and a dog sitting on a couch

Description automatically generated with medium confidence

Deel 2: Hoe ik daar gevoelsmatig ben gekomen? 

In een eerder blog heb ik verteld over mijn stress tijdens mijn master en het stoppen met roken. Ik was voor weken nuchter euforisch na het stoppen en na deze periode leerde ik haar kennen. Tijdens onze chats konden we diepe connectie vinden, ik was voor mezelf telkens meer geïnteresseerd in psychologie en was aan het zoeken en vond haar. Jij met al je angsten die ik aan wilde gaan en dacht op te kunnen lossen. Jij met kenmerken van autisme, maar ach, die heb ik ook toch een beetje, dus dat zal wel prima gaan. 

In deze roze periode probeerde ik vaak je angst compleet te leren begrijpen, ik was oprecht geïnteresseerd, zowel emotioneel als professioneel voor later, hier ben ik ook altijd open in geweest. Dit eerste jaar van praten leek in het moment te helpen, maar nooit kwam er een verandering die aan bleef houden voor later. Langzamerhand kwamen er frustraties in me op die ik voor mezelf weg duwde en zelf verwerkte. Ik heb je nooit geduwd om aan jezelf te gaan werken of een professionele blik te laten werpen, wel probeerde ik daartoe te begeleiden. 

Eenmaal samenwonend zijn er dingen die niet door de vingers kunnen. Ik zou ten slotte niet de enige moeten zijn die compenseert, toch? Dit bleek toch moeilijk, met de rigide routine die je nodig achtte en verwachtte van mij. Tijdens Corona leek het relatief prima, jij had de veilige thuisbasis en ik was er altijd. Totdat de regels meer open werden, ik wilde eindelijk weer vrienden zien en buitenshuis gaan en jij wilde graag het leven conserveren. 

Ik voelde me alsof ik aan je ketting zat en daarbij mezelf een kooi om had gedaan. Pas in ons laatste jaar ben ik eindelijk mijn eigen grenzen en wensen aan gaan geven, dat ik dit zo laat pas ben gaan doen is natuurlijk mijn eigen fout. Ìk had jou centraal staan in mijn leven. Toen ik eindelijk tegengas ging geven merkte ik pas hoe emotioneel manipulatief je kon zijn door ja te zeggen en nee te doen, consistent. 

Toen kwam voor mij de druppel en heb ik ons naar relatietherapie (EFT) gestuurd. Hier hebben we oprecht mooie mijlpalen bereikt en beter leren communiceren en patronen herkennen. Maar je leek nog steeds content te zijn en niet te zien dat ik niet blij was met onze situatie. De volgende druppel, we zijn toen samen naar haar individuele therapie gegaan, waar zowel de angst stoornis als de autisme zijn gediagnosticeerd. Alsnog zag je niet dat je moest oefenen om hieraan te werken. Het voelde alsof je dacht dat zolang we in therapie waren onze toekomst gegarandeerd was. Ik had ondertussen al veelvuldig benoemd dat ik zelf niet gelukkig was met de relatie, maar in plaats van een empathisch antwoord kreeg ik dan te horen hoe ik dat zelf op ging lossen. 

In een eerdere blog heb ik verteld over hoe ik naar mijn eigen schema therapie ben gekomen. Hierin ben ik mezelf nadrukkelijk beter aan het leren kennen, alle patronen en gedragingen die ik al wist dat ik had vallen nou mooi in een kader van begrip. Nu zie ik hoeveel ik mezelf heb opgeofferd voor je en hoeveel ik mijn eigen emoties onderdruk. Nu zie ik hoeveel jij afhankelijk van mij bent en jezelf veracht. Zelfs in een toekomst waar wij beide mijlpalen bereiken in onze kernpatronen en de rest kunnen accepteren zie ik geen toekomst meer. Dagelijks elkaar triggeren om te compenseren om puur maar bij elkaar te zijn in een toekomstvisie die erg verschilt is voor mij geen leven. 

Ik heb haar nooit pijn willen doen, maar deze keus was voor mij en mij alleen. Ze is een goed persoon, alleen niet compatibel met mij. Ik heb het beste met haar voor en hoop dat ze al haar overige dromen in de toekomst bereikt.  

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.