Een spontane gezinsuitbreiding

De verloskundige gaf later aan, dat wij helemaal niet met een “prille” zwangerschap te maken hadden.”

Begin februari vroeg mijn vrouw: ’Schat, zou jij op de terugweg van de drogist, een zwangerschapstest kunnen kopen?’ Uiteraard kon ik dat. Maar hoezo dat? Ik weet niet zei ze, doe het maar gewoon.

1-2 gaf de wekenindicator aan. Dat zou er dan op moeten duiden dat ze 1 tot 2 weken zwanger zou zijn. Op dat moment moesten we alles even goed laten landen. Weer een kleintje erbij. Leuk, dacht ik! Maar ook angsten namen deel van mij. Ik voorzag totaal geen praktische problemen, we hebben 5 grote slaapkamers, een ruime woonkamer, alle babyspullen nog in huis. Kortom: op dat vlak voorzag ik geen hindernissen en/of belemmeringen. 

Ik had nu 2 pubers (niet altijd het meest spraakzame volkje), een dreumes van 15 maanden en een zwangere vrouw. De verloskundige gaf later aan dat wij helemaal niet met een “prille” zwangerschap te maken hadden. Ze was toen al ruim 11 weken zwanger. Dat was even schrikken… Nog een weekje en het eerste trimester zat er alweer op. 

Drie weken later hoorde we dat we een meisje zouden krijgen! Trots en blij liepen we bij de verloskundige naar buiten. Ik probeer nu mijn therapie voort te zetten, alle administratieve- en huishoudelijke ballen in de lucht te houden en ondertussen (op spaarzame momenten) aan de babykamer te werken. Ik blijk ook nog eens een burn-out te hebben, naast mijn recidiverende depressieve stoornis (momenteel in remissie) en mijn CPTSS. Gevoelens van blijdschap over de (spoedige) komst van onze dochter en zorgen over mijn lichamelijke- en mentale welzijn begonnen door elkaar heen te lopen. Door mijn CPTSS kreeg ik opnieuw last van nachtmerries of ik sliep dagenlang niet.

Slapen moet ik van de dokter! Ooit had ik een eenmalig tonisch clonisch insult, geprovoceerd door Bupropion en slaapdeprivatie. Gelukkig geen actieve epilepsie. Maar van niet slapen krijg ik ook erg snel een terugval naar een depressieve episode. Dat was wel het laatste waar ik op zat te wachten uiteraard. Gelukkig gaat het slapen de laatste dagen weer iets beter en worden de nachtmerries minder. Maar het geeft mij geenszins de garantie dat het zo zal blijven gaan.

Sowieso vind ik het zeer goed bedoelde dringende advies: “Rusten, rusten, rusten, siësta’s houden en korte wandelingen maken, over een lange periode!” in deze prestatiemaatschappij en een gezinsleven totaal onrealistisch klinken. Hoewel ik een juiste balans zal moeten vinden om mezelf voor nog meer ellende te behoeden, kan ik ook niet alles wat mij als dringend advies vanuit de therapie meegegeven is ten uitvoer brengen. Temeer nu de buik van mijn vrouw alleen maar groter aan het worden is. Met het vinden van die juiste balans heb ik nog moeite. Maar ik weet dat wat mij en ons anderhalf jaar geleden is gelukt, ons nu weer gaat lukken. Een gewaarschuwd mens telt voor twee. 

Tot tweemaal toe een koningskoppel. Dat is ook wel bijzonder. Verbinding maakt ons gezin nog hechter. Daarnaast zijn wij blij met een meisje erbij. Ook voor Levi is het natuurlijk erg leuk, een kleintje erbij, om mee te spelen. We zien vooral voordelen en geen nadelen. Wel zien we uitdagingen. Die uitdagingen zijn er om te nemen. Zonder uitdagingen groeien we niet. Stilstand is immers achteruitgang. Van stilstand is natuurlijk al lang genoeg sprake. 

We hebben inmiddels al behoorlijke stappen gemaakt en allerlei belangrijke zaken omtrent de bevalling en kraamzorg op orde. Moe ben ik iedere dag! Afgepeigerd! Van het denken, het regelen, de deadlines waar ik mee te maken heb. Van rusten is nog weinig terecht gekomen. Het is wel fijn dat ik in een omgeving ben waarin ik kan aangeven als het me even teveel aan het worden is. Soms maak ik een korte wandeling om even mijn hoofd te legen. Relativeren is op het ene moment makkelijker dan op het andere moment. Dat kan lastig zijn, maar ik weet ook dat als het even wat donkerder is, het weer spoedig wat lichter zal worden. Op moment van publicatie van deze column is mijn vrouw 22 weken en 5 dagen zwanger. Dan is ze al over de helft en heb ik hopelijk kunnen genieten, kunnen rusten en alles voor zover als mogelijk op orde. 

Ik kijk erg uit naar de komst van ons meisje. Dat zijn van die momenten in je leven die je hoe dan ook helpen jezelf beter te gaan voelen. Nieuw leven! Dat is fantastisch en tegelijkertijd ook dubbel. De wereld wordt er de laatste decennia niet echt beter op, is mijn beleving. Angst doemt soms op als ik denk aan de volwassen levens van mijn kinderen. Wat zal er tegen die tijd van mijn kinderen worden verwacht? Maar angst is ook een slechte raadgever!

Dus ik besluit te gaan genieten van wat komen gaat en kan niet wachten tot ik ons meisje in mijn armen heb!

Sebastiaan Somers

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Meer blogs van deze auteur

vervreemding van ouder en / of familie

Vervreemding van familie, verbroken contact met je ouder(s), heeft sowieso behoorlijke impact op iemands leven (gehad)  Iedereen heeft een bepaalde afkomst. Een bloedlijn en/of afstammingslijn, beter gezegd. In normale situaties voeden je ouders je op. Je leert van hen; wat hoort, wat niet hoort, wat je mag en wat je

Meer lezen »

Gevolgen van onveilige hechting

‘geen mens weet vooraf hoe zijn of haar leven er uiteindelijk uit zal gaan zien’ “Onveilige hechting”, wat is dat precies? Dat vroeg ik mezelf af, toen de GGZ het vermoeden bleek te hebben dat ik onveilig gehecht zou kunnen zijn. Wat is hechting überhaupt? Ook dat vroeg ik mezelf

Meer lezen »