Gelukkig in de liefde

‘Ik voel me gefaald in een wereld waar succes, geld en materialisme de maatstaf lijkt te zijn voor een succesvolle relatie.’

Op mijn 19de werd ik voor het eerst verliefd. Een super spannende tijd waarbij ik ook direct het gevoel had heel snel te moeten gaan. Ik heb altijd geloofd dat de liefde niet voor mij was weggelegd en toen iemand mij voor het eerst leuk vond riep dat automatisch vlinders bij mij op. Ik voelde me gezien en bijzonder. Na een jaar zijn we al gaan samenwonen en dit mocht twee jaar duren. Spijt heb ik niet, al ben ik blij dat ik na afloop van deze relatie ervoor gekozen heb veel te gaan reizen en de wijde wereld in te trekken. 

Het is goed voor mij geweest om een periode alleen te zijn, mijn talenten te ontdekken en me te richten op waar ik gelukkig van word. Mijn studententijd is ook mijn enige periode in mijn leven geweest waarin ik denk ik echt voor mezelf gekozen heb. Na 3 jaar kreeg ik een gigantische terugval die van kwaad naar erger ging en ik eindigde in een jarenlange opname.
Dit heeft mij ontzettend onzeker gemaakt om weer te gaan daten en mij open te stellen voor liefde. Wie is er nou geïnteresseerd in iemand zoals mij? Ik voel me gefaald in een wereld waar succes, geld en materialisme de maatstaf lijkt te zijn voor een succesvolle relatie. 

Ik schaamde mij ontzettend om te praten over mijn wens om te settellen. Ik denk namelijk dat de onderliggende wensen om geliefd te worden, stabiliteit te hebben en mijn kinderwens even groot zijn als de wens om een partner te hebben.  Maar ik besef me steeds meer dat dit mijn menselijk instinct is en dat ik dit net zo goed mag willen als ieder ander. Ik heb geen vreselijke dingen gedaan, ik ben enkel ziek geweest en ik vecht keihard om mijn leven op orde te krijgen. Herstel begint denk ik echt bij zelfliefde en om geliefd te kunnen worden moet je van jezelf kunnen houden. 

Ik ben heel benieuwd of jullie de schaamte herkennen rondom wel een relatie willen maar het jezelf eigenlijk helemaal niet toestaan? En het ongemak en onveilig voelen tussen de vele mogelijkheden van het daten tegenwoordig?

2 reacties op “Gelukkig in de liefde”

  1. Dennis meeder

    Nou je bent een leuke vlotte meid vind ik . Mooi leuk en ja open . En ik schaam me voor de litteken op mij been maar zonder die plek op mij been kan mij lichaam wel vocht uit mij been halen . Ik leef al jaren alleen Oke een meid graag liefde graag kinderen ja maar steeds vind ik iemand die ze al heeft . Wel grappig dat jij ook nog steeds zoekt naar die ene man om je wensen te vinden . Gr + liefs dennis

  2. Hoi Inger,
    Geen idee of je mij nog kent maar in de periode dat jij in Amersfoort samenwoonde zagen we elkaar wel eens met het uitlaten van de hondjes. Ik was toen ook nog ziek, ik woonde toen nog beschermd. Ook een moeilijk leven achter de rug met veel trauma en ook lange opnames. We zijn elkaar uit het oog verloren toen ik naar Achterveld verhuisde in 2015.

    Maar om je een hart onder de riem te steken en dat je wensen en verlangens super menselijk zijn… Ik ben inmiddels ruim 3 jaar samen met Jurgen, we waren in maart alweer 1 jaar getrouwd. We zijn samen naar Emmen verhuisd. Op 1 maart dit jaar is onze liefde bekroond met de komst van dochter Fiene.

    Als er iets is wat ik nooit gedacht had, was dat ik een eigen gezin zou hebben. Ik had dezelfde gedachtes als jou: wat moet iemand nou met mij? Ik heb wel echt eerst geprobeerd om zo tevreden mogelijk over mezelf te zijn, van mezelf te houden. Op dat moment kwam Jurgen op mijn pad. Ik ben niet perfect maar guess what: hij ook niet! Iedereen heeft mooie en minder mooie kanten en iedereen is tijdens dat hele date gebeuren onzeker. Het hielp mij om er zo naar te kijken, dat die onzekerheid in zo’n prille relatie helemaal niks te maken heeft met psychisch ziek zijn.

    Mijn relatie met Jurgen en het moederschap hebben zo ontzettend veel bij mij geheeld, dat had geen enkele therapeut kunnen bereiken. Tijdens mijn zwangerschap was ik ook zo trots op mijn lichaam. Er is haar zoveel leed aangedaan, door mezelf en door anderen, en toch kan ze een kindje voldragen. Heel helend.

    Door het ontmoeten van Jurgen, het krijgen van Fiene en ons prachtige huis, ver weg van mijn ellendige verleden, ben ik eindelijk thuis gekomen. En dat gun ik jou ook! Niet twijfelen, ga voor je dromen ❤️.

    Veel liefs,
    Roos

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Meer blogs van deze auteur

Dwang in de hulpverlening – deel 1

“Ik geloof persoonlijk dat langdurige dwang niet werkt omdat de wil om te herstellen en leven vanuit jezelf moet komen.” Deze column heb ik lang uitgesteld omdat ik het een moeilijk onderwerp vind. De inzet van dwang in de hulpverlening.  Er wordt niet zomaar overgegaan tot het inzetten van een

Meer lezen »

hulpverleners op zijn best

Het vinden van de juiste behandeling en behandelaar is niet altijd makkelijk ,maar net zoals in elke relatie kunnen er hele mooie dingen gebeuren als je je vertrouwen durft te geven. Het kan ontzettend lastig zijn hulpverleners in vertrouwen te nemen. Als je voor de eerste keer bij de GGZ

Meer lezen »

vriendschappen in de kliniek

‘We zaten allen gevangen in ons ziek zijn en in een ontwrichte situatie’ Niks is zo intensief als een behandeling of opname. Samen wonen, eten, slapen en in therapie de dingen delen waar je moeite mee hebt. In deze column deel ik met name een reflectie op mezelf uit de

Meer lezen »

Dakloos

‘’ in december waarschuwde men voor code zwart in de reguliere gezondheidszorg maar in de geestelijke gezondheidszorg is code zwart al vele jaren realiteit’’ “Een van de jongeren vertelde dat ze was weggestuurd uit de instelling en dat had ermee te maken dat ze suïcidaal was. Hoe kan het dat

Meer lezen »

Bijzondere personen

‘Dit jaar was een groot omslagpunt. Een omslagpunt in mijn eigen herstel en wil om te leven. Een jaar dat ik vier, herdenk en met vreugde afsluit.’ In je leven ben je voor jezelf een raadsel, maar na je dood weet iedereen opeens heel goed hoe je was – hadden

Meer lezen »

preventie kindermisbruik

‘waar deze gevoelens vandaan kwamen deelde ik niet en begreep ik zelf niet eens meer’ Gek is het niet? Het is weer november en nog altijd krijg ik vreemde kriebels in mijn buik die me terug doen denken aan mijn kindertijd. Sinterklaas was by far mijn favoriete feest van het

Meer lezen »