schaamte voor mijn littekens

 ‘ik denk dat je wel een voorstelling kan maken hoe slopend die gedachten waren’
 

Schamen voor mijn littekens, dat deed ik regelmatig. Angst voor de reacties en blikken van een ander. Daardoor kon ik mezelf niet accepteren. Ik kon mezelf niet accepteren omdat ik er voor mijn gevoel enorm verminkt en lelijk uitzag. Nu ik dit zo opschrijf, schrik ik daar bijna zelf van dat ik mezelf zo heb gevoeld, een extra naar gevoel bovenop het gevoel dat ik al had. 

Ik hoor vaker van mensen die kampen met de gevolgen van zelfbeschadiging. Het zelfbeeld dat naar beneden is gegaan. De blikken en vragen van een ander. Begrijp me niet verkeerd. Je ziet niet meerdere keren per dag iemand met littekens van waarschijnlijk zelfbeschadiging. Je kan er ook van schrikken omdat je dit niet met regelmaat ziet.

Voor degene die dit leest en met de schaamte struggelt. Ik zal je even vertellen wat mij heel erg hielp. Hoe naar het ook is dat je blikken krijgt van anderen. Verstop jezelf niet. Laat die blikken voor wat het is, hoe lastig ook. Verstop jezelf niet tussen de lange mouwen en lange broeken. Draag wanneer je wilt korte mouwen en/of een korte broek. Maak jezelf groot. Laat niet je schouders in elkaar zakken, sta rechtop. Blijf tegen jezelf herhalen dat  je lichaam goed is zoals ie is. Je bent GOED zoals je bent. Als je geen korte mouwen wilt dragen, doe je dat lekker niet. Doe waar je je goed bij voelt en voel je tot niets verplicht. 

In het begin toen ik weer korte mouwen ging dragen, vond ik dat vreselijk eng. En wisselde steeds van lange mouwen en korte mouwen. Of ik ging vesten dragen. En met mijn gedachten kon ik eerst ook geen kant op. Ik praatte mezelf de grond in. ¨Ik was lelijk.¨ ¨Ik heb mezelf gewoon verminkt.¨ ¨Ik sta voor gek, mensen gaan me uitmaken voor gek.¨ Ik denk dat je wel een voorstelling kan maken hoe slopend die gedachten waren. Ik begon briefjes voor mezelf te maken en plakte ze vervolgens op de kast. Ze hangen er nog steeds kan ik zeggen. Deze positieve kaartjes hebben mij echt geholpen. 

Het was eng om mezelf kwetsbaar op te stellen. Maar dit wilde ik wel heel erg graag met jullie delen! Hopelijk hebben jullie hier wat aan. Als je met mij hierover in gesprek wilt, en gedachten wilt delen, kun je me altijd een mailtje sturen naar sherlienne@ikebenopen.nu 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Meer blogs van deze auteur

Werk combineren met mentale gezondheid

 voor mij is het al een hele stap dat ik voor mezelf zorg. Werk combineren met mijn mentale gezondheid vond ik best lastig. Ik vind werken enorm leuk, het geeft me energie maar het kost mij ook energie. Maar, waar leg ik dan die grens voor mezelf? Toen ik merkte

Meer lezen »

einde opname in zicht

‘Ondanks alle spanning en onzekerheden, kijk ik er toch heel erg naar uit om de kliniek te verlaten. Eindelijk kan ik op mijn benen gaan staan en dingen gaan ondernemen.’ Eng, spannend, fijn en onzeker? Ik kijk er in ieder geval heel erg naar uit. Ik kijk uit om de

Meer lezen »

Mijn ervaring met gesloten jeugdzorg

“Ik weet nu dat het voor mijn eigen veiligheid was, maar het had op zoveel andere manieren opgelost kunnen worden.” Vooraf van deze column wil ik meegeven dat dit mijn ervaring is en dit kan verschillen van een mening van een ander. Ik wil de gesloten jeugdzorg niet zwart maken

Meer lezen »

Omgaan met ouders die een beperking hebben

 ‘Duidelijkheid zorgt toch voor een bepaald soort rust’ Ouders met een beperking. Helaas ben ik er bekend mee. Het heeft lang geduurd voordat ik het een beetje kon accepteren. Het is en blijft lastig, althans voor mij dan. Misschien niet perse het accepteren ervan. Maar mijn wensen hoe ik mijn

Meer lezen »

Mijn drive voor #ikbenOpen

‘Mijn drijfveer voor #ikbenOpen is dat er meer openheid moet zijn over het hebben van psychische problemen.’ Ook ik mag #ikbenOpen vertegenwoordigen op de site voor de columns. Dit is een kans voor mij om iets te betekenen voor anderen. Ik wil graag iets kunnen bijdragen voor anderen, zeker als

Meer lezen »