Antidepressiva en benzodiazepines: de strijd van Anniek

“Het leek voor mij vanzelfsprekend om door te gaan en enigszins gaf het mij afleiding om ook iets te hebben wat doorging en waar ik geen zware lading bij voelde.”

Mijn naam is Anniek, een jonge vrouw van 30 jaar. In mijn jonge leven heb ik al een heleboel meegemaakt waardoor ik al op een redelijk jonge leeftijd, namelijk 24, in aanraking kwam met antidepressiva en benzodiazepines.

Eerst een klein tipje van de sluier om een inkijk te geven in mijn leven tot nu toe.
Vanaf mijn 15e is mijn leven in huis nooit rustig geweest. Ik had een ontzettend lieve moeder, maar mijn vader was binnen het gezin geen makkelijke man. Mijn vader en moeder waren vanaf die tijd eigenlijk af en aan bezig met wel of niet scheiden. Misschien kunnen jullie je een voorstelling doen; dit zorgt niet voor een goed fundament. Toen er eindelijk bleek dat ze zouden gaan scheiden, en ja dit voelde als eindelijk, kreeg mijn vader een herseninfarct. Hij veranderde hierdoor erg in zijn gedrag en de filter die hij normaliter nog enigszins had was er toen helemaal af. Mijn moeder heeft toen besloten om te blijven en de zorg en alle taken die het leven met zich meebracht op zich te nemen. Dit was een ontzettend zware periode voor haar en voor mij en mijn familie. Uiteindelijk heeft het geresulteerd in dat mijn moeder, een super sterke vrouw, depressief werd. Haar levensenergie werd opgebrand door alle moeilijke situaties binnenshuis en alle zaken die privé aan het licht kwamen door het in handen nemen van de financiën. Na een lange periode van depressie pleegde mijn moeder zelfmoord. Het zwaarste en meest intense moment in mijn leven. Mijn moeder was mijn anker en mijn levensenergie. Door haar streefde ik naar alles wat ik in mijn leven wilde bereiken en met haar aan mijn zijde voelde ik mij onverwoestbaar.

O ja? Vertelde ik ook nog dat ik tijdens al deze gebeurtenissen ook nog gewoon studeerde? Het leek voor mij vanzelfsprekend om door te gaan en enigszins gaf het mij afleiding om ook iets te hebben wat doorging en waar ik geen zware lading bij voelde. Ik werkte,  naast mijn studie,20 uur om alles te kunnen financieren en ook om zo min mogelijk stil te staan bij alles wat ik eigenlijk voelde. Want naar die plek gaan van de pijn? Nee dat leek mij onmogelijk.

Tot op een moment mijn lichaam en hoofd schreeuwden dat het niet meer ging. Ik voelde letterlijk een soort handrem die mij aangaf je kan niet doorgaan en niet stil staan bij alles wat er is gebeurt. Dit was het moment dat ik voor het eerst in aanraking kwam met een psycholoog en een psychiater in mijn leven. Ze vonden het verbazingwekkend hoe ik doorging ondanks alle tegenslagen en na enkele gesprekken schreef de psychiater antidepressiva en diazepam (een rustgever) voor om te kijken of ik hierdoor weer meer grip op mijn leven zou krijgen. De allergrootste boodschap was wel: luister NU naar jezelf en onderga wat er allemaal met je gebeurt is. Met medicatie als mijn ondersteuner kon ik dit proces ondergaan en merkte ik dat medicatie soms nodig is en er geen sprake is van zwakte als het in een tijdelijke periode van je leven nodig is. Uiteindelijk ben ik nu ruim 6 jaar verder en nu ben ik in het stadium waarbij ik denk dat ik met beide medicamenten kan gaan afbouwen. Ik doe dit in heel nauw overleg met mijn psychiater omdat de medicatie een strikt protocol heeft met afbouwen. Als je dit zelf doet kan dit gevaarlijk zijn en je een erg naar gevoel geven in je lichaam. Trust me I tried!

Op dit moment bouw ik af in stapjes van 2,5 milligram per keer in de ochtend en avond.
Dit lijkt misschien niet veel maar voor het lichaam die weer zelf alle stofjes moet gaan regelen is dit soms een grote stap. Ik merk bijvoorbeeld dat bij de inzet van een afbouw ik soms een soort prikkelend gevoel in mijn hoofd en lichaam heb, haast elektrisch. Door in kleine stapjes af te bouwen behoud ik dit tot een minimum. De antidepressiva bouw ik ook af en die gaat in iets grotere stappen omdat dit een totaal ander middel is. Van de 150 milligram is er nu 50 milligram af. Ik merk aan alles in mijn lichaam dat dit voelt als een enorme cultuurschok. Je lichaam moet zich stapje voor stapje weer gaan voelen als zichzelf en alle processen die nu chemisch zijn, aanpassen naar natuurlijk. Het is een hele gekke ervaring maar uiteindelijk voel ik me zo sterk dat ik nu na 6 jaar eindelijk kan zeggen dat ik aan het afbouwen ben. Of ik er ooit helemaal af kom? Geen idee, dat moet de tijd leren. Want hoe je het ook went of keert; mijn leven is niet makkelijk geweest en dit heeft invloed op het heden. Ondanks dat het lastig is probeer ik wel elke vooruitgang of tegenslag te zien als een les die mij iets leert om het de volgende keer anders te doen, er is geen goed of fout in het leven en iedereen verdient het om te leven. Tijdens het schrijven van deze column merk ik dat mijn hoofd niet zo werkt als dat het normaal zou werken. Mijn hoofd voelt licht tintelend, mijn concentratie is niet geweldig en mijn ademhaling is hoog. Zie ik dit als een tegenslag? NEE het maakt dat mijn blog realistisch is en ook laat zien dat iedereen die medicatie slikt en/of afbouwt hartstikke hard werkt en vecht.

Mijn motto: hou vol en het leven brengt je elke keer weer iets nieuws.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Meer blogs van deze auteur

Stil Verdriet

‘ook al had ik zo ontzettend veel verdriet,  ik bleef maar voelen dat mijn verdriet er niet mocht zijn.’ De Dood. Een onderwerp wat moeilijk bespreekbaar is. Iets wat me van kinds af aan al bezig hield. Avonden lang waarin ik weer huilend naar beneden kwam. Bang voor het onbekende.

Meer lezen »

Trauma na de bevalling

“Veel vrouwen en hun (geboorte)partners die deze gevoelens ervaren voelen zichzelf alleen.” Vanuit mijn werk als birth en bereavement doula weet ik dat zwangerschap, bevallen en kraamtijd niet alleen gaat over unicorns en regenbogen. Ik weet ook dat er soms een zilveren randje aan zit, of in sommige situaties een

Meer lezen »

Toegankelijkheid van de psychiatrie bij specialistische behandelingen

‘Het gevolg van het stellen van een verkeerde diagnose kan – naast het verkrijgen van een verkeerde behandeling – zijn dat men een tunnelvisie ontwikkelt.’ Uit eigen ervaring kan ik spreken dat het krijgen van een juiste behandelingen voor specifieke psychiatrische aandoeningen een hels karwij kan zijn. Het begint met

Meer lezen »

De gouden enveloppe die mijn wereld veranderden

‘ praten over wat ik van binnen echt voel heb ik als kind nooit geleerd.’ Het is ergens in maart 2018 en ik heb afgesproken met een aantal vriendinnen. Ik loop naar binnen en in de kamer klinkt een hoop gelach. Het liefste draai ik me om en ga ik

Meer lezen »

Sterk zijn

‘volg je gevoel, ook als dat na een paar dagen, weken of maanden iets anders zegt’ “Wat sterk van je, dat je alweer aan het werk gaat.” Dat zei de coördinator van mijn team, toen ik de dinsdag na mijn vaders begrafenis belde om te zeggen dat ik dacht dat

Meer lezen »

Delen is de sleutel

‘Waarom mag je wel praten over de goede dingen en niet praten over de momenten waarop je je minder voelt?’ ‘Jairzinho, heb jij überhaupt wel gevoel?’ Dit was de vraag die mijn eerste psycholoog me stelde na ons tweede sessie. Ik was twee maanden daarvoor lichamelijk ingestort en al snel

Meer lezen »