Zomer

‘Iemand laat dit wellicht niet zien en doet wel gezellig mee, maar zo kan diegene wel over zijn of haar grenzen heen gaan.’

Heerlijk weer die warme zonnestralen op je huid, het blijft langer licht en de wereld lijkt ineens een stuk levendiger en vrolijker te worden. Maar wat als je worstelt met angst, paniek, mentale problemen en een terras op gaan, in korte broek en bikini lopen opeens niet meer zo vanzelfsprekend is?

Zo is voor mij de zomerperiode de afgelopen jaren niet altijd alleen maar fijn geweest. Aan de ene kant kon ik genieten van de warme zonnestralen op mijn huid, maar al snel sloeg de paniek toe. Vanwege mijn eetstoornis durfde ik geen korte broek aan, of in bikini te lopen. Ook speelde zelfbeschadiging een rol. Wat moest ik dan aantrekken? Ik wilde toch niet dat iemand mijn lijf inclusief littekens zou ontdekken.
Naast de vraag; ‘wat moet ik aan?’, was het ook enorm stressvol om iedereen te zien genieten op een terras. Ik wilde overal aan meedoen en niet in een sociaal isolement terecht komen. Dit zorgde alleen wel voor dagen vol stress met gedachtes over;  ‘wat ga ik dan eten en drinken? ‘hoe ga ik dat doen? ‘Met wie?  en ‘Wat eet ik daarvoor en daarna dan? ‘.
Ook midden in de drukte zitten kon enorm beangstigend zijn. Ik deed dit wel, maar door mijn PTSS, was ik enorm oplettend en waakzaam, waardoor ik naderhand helemaal gesloopt was.

En als dit dan allemaal even niet lukte  en ik ergens niet aan mee wilde doen?  Dan heb ik vaak opmerkingen gekregen als; ‘kom op joh, het is toch lekker weer, geniet ervan’ .
‘Niet zo somber, het is zo lekker buiten, laten we wat leuks gaan doen!’
Het lijkt wel of iedereen dan enorm vrolijk is. Maar wat als jij je op dat moment helemaal niet zo voelt? Ik weet nog dat ik destijds vond dat ik me aanstelde, dacht dat het aan mij lag. Want iedereen voelde zich toch goed? Dat moest toch wel, want het leek iedereen zo makkelijk af te gaan, in bikini te lopen, op een terras te zitten en ‘gezellig’ mee te doen. 

Inmiddels weet ik dat niet iedereen zich blij kan voelen, ook niet als het mooi weer is. Ik ben wel dankbaar voor de mensen om mij heen ,die mij door lastige momenten hebben heen getrokken. Soms is het namelijk wel goed geweest, om ondanks dat ik me niet goed voelde, toch de deur uit te gaan. Hierdoor bleef ik in contact en ging ik bepaalde angsten aan, waardoor ik er later wel met plezier naar kon terugkijken.

Maar wees je ook bewust dat er  momenten kunnen zijn dat iemand met dingen kan kampen, waardoor  het  voor die persoon echt geen optie is om maar ‘vrolijk’ mee te doen. Een opmerking als ‘a joh, het is toch gewoon lekker weer’, kan dus echt maken dat iemand zich nog meer alleen gaat voelen. Iemand laat dit wellicht niet zien en doet wel gezellig mee, maar zo kan diegene wel over zijn of haar grenzen heen gaan.
Ook ik heb lang mijn masker opgehouden, maar stortte na zo’n periode wel helemaal in. Tijdens mijn herstel  ben ik open  geweest, over de onzekerheid naar mijn lichaam en de littekens die ik met mij meedraag. Hoe ik stress ervaar op een terras en zo heb ik samen met mijn omgeving gekeken naar wat wel haalbaar was.

Nu heb ik zin in de zomer, maakt het me niet uit wat ik aan ga doen. Een korte broek of mouwen,  een terrasje of niet , ook al voel ik mij nog niet altijd even goed. Het gaat om de balans en dat ik voor mezelf goed in de gaten houd, wanneer ik dingen wel en niet doe. Wanneer vermijd ik dingen bewust en wanneer ga ik over mijn grenzen heen. Dit is een mooie zoektocht. Door hier open met mijn omgeving over te kunnen praten, geven we aan elkaar terug hoe we beide dingen ervaren. Dit is enorm waardevol en zo zie je maar, dat je van een hekel hebben aan de zomer, toch weer langzaam kunt genieten in elk moment.

Ik ben heel benieuwd naar waar jij tegen aanloopt in de zomerperiode, laat je het me weten?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Meer blogs van deze auteur

Stil Verdriet

‘ook al had ik zo ontzettend veel verdriet,  ik bleef maar voelen dat mijn verdriet er niet mocht zijn.’ De Dood. Een onderwerp wat moeilijk bespreekbaar is. Iets wat me van kinds af aan al bezig hield. Avonden lang waarin ik weer huilend naar beneden kwam. Bang voor het onbekende.

Meer lezen »

Open over openheid

‘Tijdens mijn herstel is openheid naar mijn nabije omgeving een enorme bijdrage geweest.’ Open over openheid De afgelopen maanden zijn er mooie dingen online verschenen, waar ik onwijs trots op ben, maar nu merk ik op dat ik het lastiger vind om woorden op papier te zetten. Vind ik het

Meer lezen »

Moed Verzamelen

‘Moed verzamelen’ is vaak een onzichtbaar en privé proces. Terwijl die strijd juist is wat ons mens maakt.‘ Een woord wat we allemaal kennen, vaak gebruiken, maar heb jij wel eens goed nagedacht over het thema; moed verzamelen? Je vindt iets enorm spannend, krijgt buikpijn, maar toch kies je ervoor

Meer lezen »

in gesprek over suicidaliteit

‘Jarenlang heb ik niemand durven vertellen over de gedachten die ik met mij meedroeg’ Op 10 September is het World Suicide Prevention day. Deze dag wordt er stilgestaan bij de mensen die zijn overleden aan zelfdoding, aan de naasten en betrokkenen en aan de mensen die kampen met suïcidale gedachten.

Meer lezen »

Zelfbeschadiging

     ‘ Nog steeds draag ik littekens met mij mee, die nooit meer zullen weggaan. Jaren heb ik hierover gezwegen. ‘ Wat komt bij jou op als het gaat om zelfbeschadiging? Misschien worstel je hier zelf mee? Misschien kan je je hierin niet verplaatsen? Alles is oké. Laten we

Meer lezen »

Waarom opname mij helpt

Het woord opname of kliniek kan voor velen heftig klinken. Dat is het ook en ik ga het ook niet mooier maken dan dat het is. Misschien kan je je niet voorstellen dat iemand hier tot rust komt, laat staan beter wordt. Soms helpt een opname ook zeker niet, maar waarom ben ik dan toch zo vaak in een kliniek beland?

Meer lezen »