depressie, hoe dan?

‘ Zodra ik de voordeur uit liep kwam mijn masker.’

Bij een depressie lig je op de bank, onder een deken en kom je niet meer buiten. Dat was mijn idee bij een depressie.

De eerste tekenen van mijn eigen depressie zagen er echter totaal anders uit. Samen met mijn man Jeroen en kinderen Lieke en Sander gingen we een week naar Aruba. Op dat moment was ik 20 weken zwanger. Zon, zee en strand, wat was het een enorm relaxte week! Eenmaal thuis sloeg de vermoeidheid toe, maar ja wat wil je, 21 weken zwanger, een jetlag en daarnaast waren het enorm drukke weken door de koop van ons nieuwe huis en verkoop van ons oude huis. Een weekje vroeg naar bed en we kunnen er weer tegenaan.

Een week bleef het niet bij. Ik was moe, chagrijnig en zette een tandje bij om alle ballen hoog te houden. Alles moest perfect zijn. Het huis was spik en span, de kinderen moesten continue aandacht krijgen van mij, mijn studieresultaten vond ik te laag en daarnaast zette ik een tandje bij om goed voor mijn zieke vader te zorgen. Als iets niet ging hoe ik het voor ogen had, deed ik nog extra moeite om te zorgen dat het toch goed was. De perfecte partner, mama, dochter, vriendin, collega, student wilde ik zijn. Nooit is het genoeg, het kan altijd beter.

Er was medisch niets aan de hand. Maar hoe ga je aan iemand uitleggen wat je voelt, als je eigenlijk helemaal niet weet wat je voelt. Ik voelde me intens verdrietig en boos maar dat mocht ik niet zijn. Ik moest en zou blij zijn. Ik had het toch goed? Ik had alles wat ik wilde.

Zodra ik de voordeur uit liep kwam mijn masker. Een energieke, spontane en vrolijke meid. Zo werd ik omschreven door de buitenwereld. Echter wist niemand hoe ik me echt voelde. Hoe bang ik was om te falen, hoe onzeker ik was over mijn uiterlijk, hoe bang ik was dat anderen mij niet mochten. Ik was bang dat ze over mij roddelden of mij achter mijn rug om uitlachten. Om dit alles te verbergen ging ik nog harder mijn best doen om maar die energieke, vrolijke en spontane meid te lijken.

Eenmaal terug thuis kwam de vermoeidheid er steeds uit en voelde ik me ongelukkig, wat ik eigenlijk niet mocht van mijzelf. Op tijd naar bed gaan hielp niets, want ik kon blijven slapen. De energie was uit mijn lichaam gezogen en kwam weer terug op het moment dat ik bij anderen was.

 Ik vond mezelf gewoon gek! Ik ben een aansteller en het moest toch maar eens afgelopen zijn. Ik wilde door. Ik wilde weer voor iedereen kunnen zorgen en alle leuke dingen doen zonder ‘s avonds zo uitgeput te zijn.

Samen met Jeroen heb ik vele gesprekken gehad met de psychiatrisch verpleegkundige. Zij stelde een diagnose: depressie & persoonlijkheidskenmerken die behoren bij een dwangmatige persoonlijkheidsstoornis.

Bam…. Dat komt binnen, maar ik moet mezelf niet aanstellen en gewoon doorgaan. Hup, kijken naar de beste hulp, aanpakken en dan ben ik er zo weer vanaf.

 Met een depressie kan je niet zomaar door. Het is er en je kan het niet wegstoppen alsof het niet bestaat, je kan het hoogstens verbergen. Met mijn depressie moet ik leren leven. Hij zal niet altijd op de voorgrond zijn want er zijn ook periodes dat het goed gaat. 

In mijn volgende blog wil ik jullie graag meenemen naar de periode van mijn behandeling.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Meer blogs van deze auteur

Stil Verdriet

‘ook al had ik zo ontzettend veel verdriet,  ik bleef maar voelen dat mijn verdriet er niet mocht zijn.’ De Dood. Een onderwerp wat moeilijk bespreekbaar is. Iets wat me van kinds af aan al bezig hield. Avonden lang waarin ik weer huilend naar beneden kwam. Bang voor het onbekende.

Meer lezen »

Kopp

Marlie verteld hoe het is om als KOPP-kind nu zelf moeder te zijn met psychische klachten.

Meer lezen »

depressie en werk

Psychische problemen: iedere werkgever gaat er anders mee om. De een behandelt het als een fysieke klacht zoals een gebroken been maar de ander heeft de mening dat je er gewoon mee moet kunnen werken en je in je vrije tijd er aan moet werken.

Meer lezen »

vervolg groepstherapie

De groepstherapie was inmiddels een onderdeel van mijn leven. het was mijn “werk” op dat moment. De laatste fase van de groepsbehandeling was aangebroken. De therapiegenoten waren vertrouwd geworden en de therapeuten hoorde bij het dagelijks leven.

Meer lezen »

schema therapie

Na vier weken veel gehuild, gelachen en gekletst te hebben voelde ik mij echter niet beter. Voor mijn gevoel werd er erg goed geluisterd en werden er vele goedbedoelde adviezen gegeven maar niemand die zei “Marlie, doe eens even normaal, dit is nergens voor nodig.”

Meer lezen »

blue monday

Iedereen tegen wie je open bent, zal op een andere manier reageren. De een weet niet wat hij moet zeggen en gaat direct over op een ander onderwerp. De ander deelt gelijk dat hij/zij ook zoiets heeft ervaren en weer iemand anders gaat proberen jouw problemen op te lossen.

Meer lezen »

columnist marlie

Columnist Marlie
door Marlie • 07 dec., 2020
Wat antwoord jij op de vraag hoe gaat het? Mijn antwoord was standaard “goed!” zoals bij velen, maar menen we dit? Zijn we open tegen elkaar? Gaat het echt goed, of is dit de makkelijkste weg.

Meer lezen »