Columnist Sofie

‘ Heel graag neem ik jullie mee in deze ontdekkingstocht! Het zal er een zijn met diepe dalen en hoge hoogtes.

Mijzelf voorstellen was enkele jaren geleden niet mogelijk geweest. Ik had geen idee wie ik was, geen idee waar ik voor stond, wat mijn dromen waren… Ik zat vast in de overlevingsmodus van mijn jeugd. Door trauma’s aan verwaarlozing en mentale mishandeling was ik mijzelf verloren. De dissociatie had mij volledig opgeslokt. 

Het is vreemd om jezelf niet te herkennen in de spiegel, om je lichaam als iets wat niet van jou is te ervaren en verdoofd door het leven te gaan. Nu, na enkele jaren van intensieve therapie en een opname in de psychiatrie, vind ik mijzelf beetje bij beetje terug. Het is eng hoe dat beeld dat ik vroeger van mijzelf had helemaal niet mijzelf was.

Ik hou van de rust en stilte, van alleen zijn met mijn duizenden gedachten. Mij verliezen in schrijven en creëren, het kneden van klei. Maar de mensen om mij heen wachten nog steeds op de Sofie van vroeger, zij die zichzelf voorbij liep, constant in beweging en omringd door vrienden. Heel druk bezig met het weglopen van de trauma’s die ze niet onder ogen durfde te komen. De Sofie die alles deed voor anderen. 

Soms worden deze verwachtingen mij te veel en verlies ik mijzelf in oude patronen. Dan ontsnap ik in reizen. Ontdekken, daar vind ik mijzelf terug. Nieuwe dingen zien, ervaren en voelen, dat geeft mij het meeste voldoening. Met mijn camera in de hand trek ik door verschillende oude dorpjes, moderne steden of prachtige natuur.

Het leven zonder ‘moeten’.

Al is het maar voor even. De ontdekkingstocht gaat verder dan enkel het buitenland, het keert zich ook naar mijn binnenste. Hoe zit ik in elkaar, wat zijn mijn valkuilen, wat zijn mijn grootste angsten,

waar komen deze eigenschappen vandaan… Heel graag neem ik jullie mee in deze ontdekkingstocht! 



Het zal er één zijn met diepe dalen en hoge hoogtes. Verhalen van vroeger en nu, momenten van huilen en huilen van het lachen. Mijn ervaring met trauma, dissociatie, angststoornis, Hoogsensitiviteit, medicatie, therapie, opname… Met hier en daar een leuke kattenfoto om alles wat te verzachten.

Tot binnenkort!


Veel liefs,

Sofie

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Meer blogs van deze auteur

Stil Verdriet

‘ook al had ik zo ontzettend veel verdriet,  ik bleef maar voelen dat mijn verdriet er niet mocht zijn.’ De Dood. Een onderwerp wat moeilijk bespreekbaar is. Iets wat me van kinds af aan al bezig hield. Avonden lang waarin ik weer huilend naar beneden kwam. Bang voor het onbekende.

Meer lezen »

dit wil ik graag meegeven

Ik vind het enorm belangrijk om dit mee te geven: mentale gezondheid is een traject van lange adem, eentje met veel ups en downs en steeds onafgewerkt. En dat is oké!

Meer lezen »

open zijn is verdomd eng

‘Een bepaalde avond sloeg de paniek toe. ik had hier nooit iets over gezegd’ Doorheen de jaren heb ik geleerd om alles voor mijzelf te houden. Nooit mijn emoties te tonen en gewoon alles te ondergaan. Het begon bij de scheiding van mijn ouders toen ik 4 jaar was. Als

Meer lezen »